Odporność chemiczna peptydów zależy od składu i sekwencji aminokwasów. Liofilizowane peptydy są na ogół bardziej trwałe niż ich odpowiedniki w roztworze. Potencjalne metody degradacji peptydów są następujące:
1, Hydroliza: jest to zwykle zawarte w ASP w sekwencji (D) W przypadku problemu w peptydie, bardzo łatwo jest odwodnić, tworząc pośrednią imid. Na przykład w sekwencji jest ASP. -Pro (DP) W tym przypadku pośrednik imid w kształcie pierścienia wytwarzany przez kataliza kwasu doprowadziłby do rozszczepienia łańcucha peptydowego. Podobnie, ASP-GLY (DG) jest obecny w sekwencji, aw tym przypadku okrągłe pośrednik można hydrolizować w oryginalnym trybie ASP kwasu izoasparowego (nieszkodliwego) lub potencjalnie nieaktywnego analogu. Wreszcie, wszystkie wzory kwasu asparaginowego można całkowicie przekształcić w analogi kwasu izoasparaginowego. „Na mniejszym poziomie zawiera SER (S), sekwencję, która tworzy również okrągły związek pośredni, który ostatecznie oczyszcza łańcuch peptydowy”.
2, Deamidacja: Ta podstawowa reakcja katalizowana często występuje w obecności Asn-Gly (Ng) lub Gln-Gly (QG) w sekwencji i ma podobny mechanizm sekwencji Asp-Gly (DG). Deaminacja (utrata aminy) w sekwencji ASN-GLY daje cykliczny imid pośredni, który jest następnie hydrolizowany w celu uzyskania ASN kwas asparaginowy lub analogów kwasu izoasparowego. Ponadto pośrednik pośrednika pierścieniowo-imidu może powodować D-ASP lub zewnętrzną dełkę do Asnd-Iso-coś podobnego do ASP, z których wszystkie mogą być nieaktywne.
3, Utlenianie: Cys i MET reszty są głównymi resztami, które podlegają odwracalnym utlenianiu. Utlenianie cysteiny jest przyspieszane przy wyższych wartościach pH, gdzie tiol łatwiej usuwa protonowanie i jest podatny na generowanie wiązań disiarczkowych w lub między łańcuchami. Wiązanie disiarczkowe można łatwo odwrócić poprzez leczenie ditiotreitol (DTT) lub TRI (2-karboksyloetylofosfiną) chlorowodorkiem (TCEP). Metionina jest utleniona przez chemiczną i fotochemię w celu wytworzenia dwutlenku metioniny, który dodatkowo wchodzi w dwutlenek metioniny, z których oba są trudne do odwrócenia.
4, Produkcja kwasu diketopiperazyny i kwasu piroglutaminowego: tworzenie dimetylopiperazyny zwykle występuje, gdy GLY znajduje się w trzeciej pozycji N-końcowej grupy N, szczególnie w pozycji 1 lub 2. Ta reakcja obejmuje nukleofilowy atak N-końcowego azotu na amidu na amidowym benzylowym Metoda diketopiperazyny. Z drugiej strony, jeśli GLN znajduje się na N-końcu, tworzenie kwasu piroglutaminowego jest prawie nieuniknione. Jest to podobna reakcja, w której N-końcowy azot atakuje węgiel podstawowy GLN w łańcuchu bocznym, tworząc deaminację analogu peptydu piroglutamylowego. Ta konwersja występuje również w przypadku N-końcowych analogów peptydowych piroglutaminianowych.
5. Racemizacja: Termin ten jest szeroko stosowany w odniesieniu do ogólnej utraty integralności chiralnej aminokwasu lub peptydu. Racemizacja obejmuje konwersję aminokwasu z katalizowanego przez zasadę enancjomeru, zwykle L-formu, do typu 1 enancjomerów L-i D. : 1. Mieszanina. Jest to ważniejsze podczas wytwarzania peptydów, ale mniej problematyczne w gotowym peptydzie. Ponadto przełącznik jest trudny do wykrycia i nie można go kontrolować.
Ogólnym podejściem do uniknięcia lub zminimalizowania degradacji peptydu jest degradacja peptydu do-20 ° C lub lepszego-80 ° C dla magazynowania zamrażonego, jeśli jest dostępne. Jeśli peptyd jest w roztworze wodnym, każda próbka podwielokrotności powinna zostać zamrożona, aby uniknąć zamrażania i rozmrażania. Należy unikać ekspozycji na pH i gt; Medium 8. Jeśli jednak wymagane jest ph & gt; Jeśli peptyd topi się na 8, jego ekspozycja powinna być minimalna.
Czas postu: 2025-07-01